Dag geweldig jaar van bewustwording…

Een nieuw jaar, nieuwe voornemens.
Nu wil ik het niet hebben over de alom bekende voornemens als stoppen met roken, minder snoepen en meer sporten.
Maar de voornemens die mij helpen een nog betere versie te worden van de mega fantastische vrouw die ik nu al ben!

Vorig jaar schreef ik dit:
2012 was een jaar van rust en niets doen. In het begin van het jaar had ik geen keus, ik was fysiek gewoon totaal gevlakt en mijn energiepeil zat ergens op -320. Later was het een bewuste keus om de rest van het jaar kalm en zonder soapserieachtige taferelen door te komen. Ik moet zeggen dat is grotendeels gelukt. En ook al was het een heerlijk jaar zonder enorme hoogtes of enorme dalen en ook al was het een jaar waarin ik me gelukkig en tevreden heb gevoeld. Het was ook een vrij saai jaar. Nu vinden veel mensen saai goed, ik bewonder die mensen die hun hele leven kabbelend kunnen doorbrengen om dan tevreden in te slapen. Ik vind saai dus saai en ergens diep van binnen knaagt er dan iets aan me en weet ik dat ik dit niet de rest van mijn leven wil.

2013 is het jaar waarin ik aan mij zelf ga werken. Een jaar waarin mijn verborgen en minder verborgen issues aangepakt gaan worden en ik er hopelijk nog beter uit kom. Een jaar waarin ik de sensatie (nog) niet ga opzoeken maar ook niet meer uit de weg zal gaan. Dit word een jaar van leren, van vallen en opstaan en hopelijk ben ik aan het eind van dit jaar zo ver dat ik de sensatie weer helemaal aan kan maar dan wel als een nieuwe ik waardoor de sensatie niet eindigt met niets of ellende maar gewoon een lekker frisse leuke toevoeging is op de rest van mijn doorgaans saaie leventje.

Mijn voornemens van 2013 heb ik gedeeltelijk waar gemaakt. Ik ben weer meer gaan leven, ik ben gaan leren. Ik ben amper gevallen dus heb ook niet echt hoeven opstaan. Mijn voornemens waren ietwat voorbarig. Ik wilde weer te snel teveel. Ik wilde in 1 jaar alles leren wat ik al een leven lang ‘verkeerd’ doe en dat wel even veranderen.
Achterafgezien is 2013 voor mij een jaar van bewustwording geworden.
Ik ben me bewust geworden van patronen die voor mij vertrouwd zijn maar me misschien niet altijd brengen wat ik wil. Ik ben me bewust geworden van angsten en onzekerheden die mij remmen om volledig te leven zoals ik dat graag wil.
Ik ben me bewust geworden dat ik mezelf minder goed ken dan ik dacht en dat ik nog heel veel kan leren.

2014 gaat voor mij dan ook het jaar worden van verandering. Het jaar waarin ik patronen ga doorbreken en kei hard aan de bak moet. Waarin ik moet gaan vallen en daarna met enorme veerkracht weer moet leren opstaan. Een jaar van niet alleen maar denken maar ook gaan doen.
Dit word het jaar waarin ik niet meer alleen vanaf de zijlijn af en toe een verdwaalde bal ga terugschoppen maar waarin ik mee ga doen in het spel dat ze leven noemen….

Ik kijk er met fris enthousiasme en een snuifje angst naar tegemoet.
Maar ik sta er niet alleen voor. 2013 heeft me naast bewustwording nog meer gebracht. Het bracht me liefde en vriendschap.
Het bracht me mijn steuntje in de rug die ik komend jaar enorm nodig ga hebben en daarmee ook direct mijn ideale ‘oefen materiaal’;)
Voor het eerst in mijn leven heb ik het gevoel dat ik iemand naast me heb staan die me de steun kan geven die ik nodig heb. Dat ik iemand naast me heb staan waarbij ik die steun ook durf te vragen en die ik durf toe te laten tot in de kern van mijn emoties.
Hij zal me helpen opstaan als ik val en hij zal trots op me zijn als hij me ziet slagen.
Naast zijn onvoorwaardelijke liefde bracht hij ook 2 vriendinnen mee. 2 totaal verschillende types die zonder veel moeite mij totaal hebben geaccepteerd en in hun hart hebben gesloten. Zij zullen mijn ‘oefen materiaal’ worden. Het klinkt niet zo erg als het geschreven is. Maar het zijn vriendschappen die ik niet kan wegduwen als ze me beangstigen. Ik zal ze, hoe eng ik het ook vind, moeten toelaten. Ik wil ze ook zo ontzettend graag toelaten. En aangezien ze als een soort van pakketje bij mijn grote liefde kwamen heb ik als het ware geen keus en zal ik voor het eerst sinds lange tijd ook vriendschap gaan toelaten op een dieper niveau dan alleen maar mijn vriendelijke lach en mijn verhullende ‘clown gedrag’.
Ik hoop, ik ga ervan uit dat ik in 2014 enorme stappen ga zetten. Dat ik er dan ook aan toe zal zijn om, naast bovenstaand kleine support groepje, andere mensen toe telaten die me stiekem best dierbaar zijn.
2014 als ik zo terug lees zal het vooral het jaar worden van leren leven en niet langer ‘overleven’.

Mijn laatste stukje tekst gaat over het kleine stukje verdriet dat ik afgelopen jaar met me mee heb gedragen. Dat ik komend jaar met me mee zal dragen. Dit stukje verdriet zal ik mee dragen totdat jij er klaar voor bent, totdat ik je weer in mijn armen kan sluiten en we eindelijk kunnen gaan werken aan een toekomst samen….
Ook al durf je het niet echt te geloven en vliegen de twijfels je dagelijks om je oren. Mijn liefde voor jou is echt en zal nooit verdwijnen. Al heb je het niet door, ik heb je innerlijke gevecht afgelopen jaar gevolgd. Hoe moeilijk ik het ook vind, ik geef je je beloofde ruimte en blijf vertrouwen hebben voor twee ❀

Advertenties

Soms heb je van die dagen :) :) :)

Soms heb je van die dagen, vooral vrouwen weten waar ik het dan over heb, van die dagen dat je om elke scheet moet janken, dat je van elke piep door de war bent en bij elke brom je uit je slof schiet. Soms duurt het een uur en soms een dag voor je door hebt waarom je zo anders dan anders reageert. Het duurt meestal maar een paar daagjes maar in die paar daagjes kun je jezelf behoorlijk in de weg zitten. Want je wilt het allemaal niet en je doet enorm je best om gewoon lekker in je velletje te zitten maar hormonen… het is krachtig spul πŸ˜‰

De ene maand is het erger dan de andere maand, volgens mij hangt het ook samen met de rest van je gevoel. Nu ik weer meer voel (happy en in love <3) en niet een beetje afgemat rustig en tevreden door het leven kabbel zijn die dagen van hormonen opeens ook weer heftiger. Misschien een beetje een uitlaatklep? Geen idee, ik heb ook geen zin om het helemaal uit te pluizen. Het is nu eenmaal zo.

Een groot voordeel van dit alles is dat het ook weer voorbij gaat. En in mijn geval is mijn lichaam en mijn geest enorm blij en enthousiast dat die vreemde geemotioneerde alles behalve rationele dagen achter de rug zijn en ik wordt beloond met een enorme dosis heppie de peppie gevoel WHOEIIIIIIIIII.

Alsof het happy in love ❀ gevoel extra fijn en extra sterk aanwezig is na een paar daagjes van verwarring. Het is GE-WEL-DIG!!!
Ik huppel en ik spring, ik zing (is de rest van het gezin iets minder blij mee ;)) en ik straal. Een opper ADHDer die met een big smile en dromerige ogen door het leven stuiter de stuiter de stuiterd πŸ˜›


Van kinderen kan je zoveel leren

Mijn kinderen laten mij regelmatig zien hoe ik als volwassenen mooie dingen naar beneden haal alleen maar door er teveel bij na te denken. Denken over gevolgen en stel dat of wat als.
Ik probeer zoveel mogelijk te leven met de gedachte (denkdenk ;)) daar moet ik me pas druk over maken als ik daadwerkelijk voor die brug sta, niet nu al, dat heeft geen nut.
Ik WEET het, soms vergeet ik het even, maar het gewoon zo voelen kost wat meer moeite merk ik.

Meestal betrap ik mijzelf er op doordat mijn kinderen dan heel spontaan iets zeggen wat ze voelen of wat ze mooi lijkt en ik er op wil antwoorden met ja maar….
Niks te ja maren… niet denken maar voelen en doen. Voelt het goed dan is het goed, voelt het niet goed dan is het niet goed.

Het is toch heerlijk om zo onbezonnen en fris in het leven te staan en zoveel mogelijk te genieten. Kinderen doen dat zomaar gewoon huppakee. Prachtig om te zien πŸ™‚
Wat mag ik me gelukkig prijzen met mijn spruiten die me hierin een voorbeeld geven en me dit onbewust weer een beetje leren ❀

Ik kan het, ik wil het, het is fijn, zo wil ik zijn, zo ben ik!


Huppel de huppel

Wat was het vandaag een mooie dag ❀
Hoe enkele woordjes en daden me kunnen laten zweven
Op mijn gezicht een mega grote lach
Ik weet ik ga nog zoveel meer van dit soort dagen beleven

Ik huppel en spring in het rond
Niets brengt mij uit evenwicht
Al stond ik nu in mijn blote kont
De liefde heeft me in zijn greep, ik ben er voor gezwicht

Hij hoort bij mij
Het is een match, zoals hij het zegt
Samen voelen we ons vrij
Het gaat vanzelf zonder gevecht

Vorige maand was ik ook gelukkig moet ik zeggen
Ik was gelukkig en zeer tevreden
En toch is het niet moeilijk uit te leggen
Het is nog mooier hier in het heden

Ik ben verliefd tot over mijn oren
Een machtig mooi gevoel
Zo zeker dat we bij elkaar horen
Ik gun dat je weet wat ik bedoel ❀


Plank voor de kop

Ik loop graag met een enorme plank voor mijn kop. Een zelfgemaakte die net echt lijkt. Ik houd me van de domme en doe of ik bepaalde dingen niet snap of inzie.
Deels doe ik het uit zelfbescherming, als ik maar net doe of ik het niet weet dan weet de ander niet dat het me stiekem toch raakt. Maar voor een groter deel doe ik het omdat ik dan meer van mensen te zien krijg dan ze eigenlijk zouden toelaten. Ze laten meer van zichzelf zien omdat ze zich er niet bewust van zijn dat ik het door heb.

Zo leer ik mensen van verschillende kanten kennen. Soms verrast het me, soms stelt het me teleur.

Ik ga voor de verrassing natuurlijk, dat is leuk, fijn, helder en aangenaam. De teleurstellingen wil ik zo snel mogelijk gebruiken om er mijn les uit te halen en ze dan te laten voor wat ze zijn.

In het verleden heb ik die teleurstellingen vaak willen ‘veranderen’, ze duidelijk maken waar het beter zou kunnen of bij echt verdriet haalde ik eens flink terug uit naar de teleurstellingen met de gedachte van: misschien als je het zelf eens ervaart dan doe je het niet nog een keer.

Tegenwoordig weet ik dat het vaak weinig tot niets uit haalt en dat ik er alleen mezelf mee heb. Het is zonde van mijn tijd. Ik heb ze gebruikt voor mijn eigen les en daarmee is de kous af.
Het gaat nog niet zo soepeltjes dat ik dit huppakee doe zonder enkel negatief gevoel. Ik moet toch even eerst een klein steekje voelen, ik moet het toch even plaatsen voor ik er echt helemaal klaar mee ben.
En dan is die zelfgeplaatste plank wel handig, want de teleurstelling zal er niets van weten en geen genoegdoenning uit kunnen plukken.

Mensen die anderen moeten neerhalen om zichzelf goed te kunnen voelen, mensen die zichzelf de hemel moeten inprijzen om zichzelf goed te kunnen voelen, mensen die moeten liegen en bedriegen om zichzelf goed te kunnen voelen, mensen die teren op het leed van anderen om zichzelf goed te kunnen voelen…..
Ik heb zo te doen met deze mensen, ik voel dan medelijden, ik vind ze zielig en zelfs een beetje sneu.

MAARRRRRRRRRR ik ga ze niet meer proberen te helpen πŸ™‚


Energie slurper

Als eerste: jaja ik heb mega lang niet geblogd, en wie weet ga ik het ook wel weer mega lang niet doen. Dit is geen frisse nieuwe start van dagelijks bloggen. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit dus je weet maar nooit πŸ™‚

Maar vandaag wel een blogje, een blogje omdat ik sinds gisteren mijn gedachten niet meer kan stoppen en ik er zo moe van word. Schrijven helpt. Een prive dagboek is een uitkomst maar bloggen is gewoon veel leuker.

2012 was een jaar van rust en niets doen. In het begin van het jaar had ik geen keus, ik was fysiek gewoon totaal gevlakt en mijn energiepeil zat ergens op -320. Later was het een bewuste keus om de rest van het jaar kalm en zonder soapserieachtige taferelen door te komen. Ik moet zeggen dat is grotendeels gelukt. En ook al was het een heerlijk jaar zonder enorme hoogtes of enorme dalen en ook al was het een jaar waarin ik me gelukkig en tevreden heb gevoeld. Het was ook een vrij saai jaar. Nu vinden veel mensen saai goed, ik bewonder die mensen die hun hele leven kabbelend kunnen doorbrengen om dan tevreden in te slapen. Ik vind saai dus saai en ergens diep van binnen knaagt er dan iets aan me en weet ik dat ik dit niet de rest van mijn leven wil.

2013 is het jaar waarin ik aan mij zelf ga werken. Een jaar waarin mijn verborgen en minder verborgen issues aangepakt gaan worden en ik er hopelijk nog beter uit kom. Een jaar waarin ik de sensatie (nog) niet ga opzoeken maar ook niet meer uit de weg zal gaan. Dit word een jaar van leren, van vallen en opstaan en hopelijk ben ik aan het eind van dit jaar zo ver dat ik de sensatie weer helemaal aan kan maar dan wel als een nieuwe ik waardoor de sensatie niet eindigt met niets of ellende maar gewoon een lekker frisse leuke toevoeging is op de rest van mijn doorgaans saaie leventje.

Gisteren was daar dan het begin. Het begon in een zwaar gesprek waarin me het hemd van het lijf werd gevraagd, waarin alleen ik centraal stond en waarin ik geprikkeld werd om na te denken over mijn eigen ik en mijn acties uit het verleden. Nog vrij neutraal en niets heel specifieks. Maar zoekend naar de punten waar ik dus struikel en waar ik aan wil werken.
Enkele punten zijn voor mij al een tijdje heel duidelijk.
* De oorzaak vinden voor mijn mega gigantische energie gebrek.
* Leren nemen. En dan letterlijk op alle mogelijke gebieden. Ik kan niets aannemen, niets materialistisch (een drankje met stappen vind ik al moeilijk), niets hulpbehoevend in de zin van hulp bij een klusje, oppas voor mijn kids of wat dan ook en wat ik het aller moeilijkste vind is om emotioneel gezien hulp aan te nemen van anderen.
* Te prive voor een openbaar blog
Zo zijn er gisteren nog wel een aantal punten duidelijk geworden maar die hangen weer allemaal samen met bovengenoemde punten.

Sinds dat gesprek kan ik alleen nog maar denken, er kwam zoveel aan bod en toch heb ik nu nog een berg dingen die ik helemaal niet besproken heb, die ik had willen zeggen maar waar ik gewoon niet aan gedacht heb. Maar ja dat is meestal he, na een gesprek weet je opeens precies wat je wil zeggen πŸ™‚ (ik wel in ieder geval haha)

Een van de dingen waar ik veel aan denk is gelukkig zijn. Het afgelopen jaar heb ik me echt tevreden gelukkig gevoeld ondanks mijn fysieke beperkingen. Ik heb weinig tot geen persoonlijk contact gehad met mensen. Ik heb vooral alleen thuis doorgebracht voor de tv, met een boek of met mijn kinderen. En ik heb er van genoten. Ik mocht dit van mezelf zonder mijzelf zielig te voelen omdat het sociaal afwijkend is en anderen dit misschien wel heel sneu en triest voor mij zouden vinden. IK vond het fijn en daarom was het goed.
Door het gesprek werd me duidelijk dat ik gelukkig ben alleen (mijn kids even daar gelaten want daar ben ik dol gelukkig mee) maar gelukkig zonder vrienden en mensen om me heen. Beetje facebooken, wat whatsappen, af en toe op de koffie ok, maar geen intensieve contacten.
Heel af en toe heb ik wel een intensief dagje, of weekje gehad met als gevolg dat ik daarna weer compleet uitgeput was en mijn spaarzaam opgebouwde energiepijl weer ver beneden nul daalde.

Mijn conclusie: ik kan geen energie van mensen krijgen maar alleen maar geven. (weer dat geven en nemen probleempuntje waaraan ik wil werken.)
Mijn kinderen geven me wel energie. Niet altijd, ze zijn soms ook een uitputtingsslag maar over het algemeen geven ze me energie, een goed gevoel, een gevoel van dat ik er weer tegenaan kan. Maar andere mensen om me heen geven me dat niet. Na een gesprek ben ik compleet gevloerd en uitgeput. Nu geef ik met liefde en is het geen klacht maar gewoon iets wat me nu (pas!?) opvalt. Ik moet dus leren ook energie te krijgen, toe te laten is misschien beter gezegd. En hier moet ik dus aan werken. Ik weet dat ik het kan, ik heb dit ‘probleem’ niet altijd gehad. Nu alleen nog even uitvinden hoe ik dat moet gaan doen πŸ™‚

Stap 1 in dit digitale tijdperk: Googlen…
En daar kom ik dit tegen:
De kenmerken van een energievreter:
-Heeft het altijd over zichzelf
-Heeft bijna nooit iets leuks te melden, alleen maar negatieve zaken
-Na een paar uur met zo iemand in één ruimte is de ander zowel lichamelijk als geestelijk bekaf zonder te weten hoe dat nu precies komt
-Heeft soms wel even de neiging om te vragen hoe het met de ander gaat, maar komt dan toch altijd weer bij zichzelf uit
-Roddelt veel
-Heeft vaak ruzie met anderen of verbreekt relaties om de haverklap
-Keurt nieuwe dingen die anderen doen altijd af of heeft altijd een (negatief) oordeel over wat een ander doet
-Denkt dat hij zelf perfect is
-Vindt dat ruzies nooit aan hem liggen
-Is vaak jaloers op mensen die wel succes in werk en relaties hebben
-Heeft geen enkele zelfreflectie
-Kan niet mee veranderen in situaties die dat wel vragen en klaagt dan ook altijd over zaken die anders moeten en vindt dat dit niet mogelijk is
-Heeft het altijd over zijn ziekte en hoe erg het is om daar aan te lijden
-Overdrijft wat hij heeft enorm of verdraait de feiten om de aandacht op zich te vestigen

Hier vind je het hele stuk.

En nu dus in dubio, ik heb wel energievreters in mijn leven. Moet ik die nu maar mijden of er mee kappen!? Zo zit ik dus niet in elkaar en dat vind ik moeilijk. Al vraag ik mijzelf wel al een tijdje af wat die mensen mij geven (zou ik t toelaten) en dan kan ik eigenlijk niets verzinnen….
Als je je nu door mn hele verhaal hebt geworsteld en bent blijven lezen; mijn vraag: wat zou jij doen!?


Expeditie Robinson

Ik heb al in eeuwen niet geschreven, geen zin in, mooi weer, een gaar toesenbord, inspiratieloos, allemaal uitermate goede redenen. Ik heb mijn pc ook maar amper aanstaan en nu ik niet veel schrijf lees ik ook weinig van mede bloggers. De meeste heb ik dan ook verwijderd omdat ik gek werd van alle meldingen in mijn mailbox. Echter 1 iemand ben ik altijd stilletjes blijven volgen. Ze schrijft leuk en vermakelijk, eerlijk en niet teveel maar ook niet te weinig. Gewoon lekker leesvoer voor als ik wel even tijd en zin heb.

Nu schreef ze ook over expeditie robinsonΒ en opeens kreeg ik de kriebels. Ik wilde antwoorden op haar vraag en kwam zelf ook met een vraag die ik elke keer heb als ik het kijk. Dus besloten om het gewoon hier neer te pleuren, ze leest t vast dan (mn antwoord) en ik train mijn gare toetsenbord weer eens voordat de toetsen vastgeroest zijn.

Expeditie robinson; het enige programma op tv dat ik echt volg, ik heb zelfs in mijn agenda (telefoon) een reminder gezet om het niet te vergeten. Het spel intrigreerd me. Vooral het psychische gedeelte en het gekonkel en gedoe overal omheen. Natuurlijk denk ik dat ik het veel beter zou kunnen en fysiek ach, een goeie manier om af te vallen πŸ˜›

Maar Nanda vroeg dus: hoe doen de meisjes het toch wanneer ze ongesteld worden?

Volgens mij is dit de meest simpele van de vragen die mij door het hoofd spoken. De uitzendingen duren nml dan wel weken, ze zitten maar iets van 35 dagen (de winnaar) op het eiland. Beetje uitkienen met depil, doorslikken, prikpil o.d.Et voila πŸ™‚

Waar ik meer mee zit is de haar groei op ongewenste plaatsen. Nu zeggen ze dat epileren zorgt dat haren 6 weken weg blijven, echter bij mij is dat toch never nooit het geval. Zouden de dames toch stiekem tussendoor worden bijgewerkt!?!?